Blog

Mirakel

Zo nu en dan krijg ik van de eerste lezers al een reactie. Mooi, boeiend, genoten, in een ruk uit, ik ben op blz. 55, waarom komt de man er zo bekaaid vanaf? ontroerend, het heeft me beschonken, ben nog niet begonnen, ik neem het mee op vakantie, het heeft mijn idee van moederschap verruimd, ik heb gehuild, diep in de nacht heb ik het naast me neergelegd, ik wilde wel verder lezen maar was te moe, ik heb doorgelezen tot drie uur in de nacht. Het verhaal gaat zijn eigen werk doen. En ik sta er buiten. Het hoofd van de lezer is immers niet mijn hoofd. De lezer maakt er zijn verhaal van. Er zijn inmiddels meer dan honderd verschillende versies van Noem het liefde in omloop. Ik probeer me voor te stellen hoe het mijn personages vergaat daar in de hoofden van de ander. Of het daar prettig toeven is of dat ze toch liever terugkeren naar hun oorsprong. Maar dat is inmiddels onmogelijk geworden. Het personage kan niet terugkeren. Nooit meer. Misschien is dat het mirakel van een roman. De personages zitten er in opgesloten, komen tot leven bij lezing maar zijn bij iedere lezing volslagen andere personen. Misschien een interssant experiment: personage Magda van lezer A kennis laten maken met personage Magda van lezer B. Ik vermoed nee, ik weet zeker, dat de kans groot is dat ze hemelsbreed van elkaar verschillen.
En o ja, de prachtige foto van het manuscript aan de dijk werd gemaakt door mijn buurman: Peter van Helvoirt. Een fotograaf die weet wat hij doet.