En voor het eerst ervaar ik hoe het is uit de lucht te zijn. Letterlijk dan. Eerst was uit de lucht zijn een spreekwoord, alsof iets uit de lucht was. Maar het was een omschrijving voor iets wat men niet letterlijk kon benoemen. Nu is uit de lucht zijn iets concreets geworden. Je twittert niet, je blogt niet, je facebooked niet. Je bestaat voor even niet. Je bent er niet. Je bent uit de lucht. Ik was even uit de lucht. Geveld door een plotselinge griep met hoge koorts. Nu ben ik er weer. Voor zolang de koorts zich koest houdt. Misschien was het voor iedereen ook een aangename verpozing. Het even uit de lucht zijn. Het is soms zo gek nog niet om even niet te bestaan. De woorden die ooit geschreven zijn doen dan hun eigen werk. Dat is tenslotte de magie van het schrijven. De lezer plukt je woorden uit de lucht en maakt er zijn of haar verhaal van. De woorden van ‘Noem het liefde’ hangen nog wel letterlijk in de lucht. De lucht is er mee bezwangerd. Nog even geduld en er kan geplukt worden!
Ik hoor graag hoe het u smaakt.


Volg Beitske ook via